قرار دارد كه ورودى اصلى حائر مقدس است و موقعيّت خود را تا امروز حفظ كرده و ديگرى در سمت مشرق ، واقع است و آن ، درى است كه حائر حسينى ( ع ) را از جانب بارگاه برادرش ، ابوالفضل العباس ( ع ) كه در ساحل رود فرات قرار دارد ، به شهر [ در زمان تأليف كتاب ] متصّل مىنمايد . اطراف هر يك از اين درهاى ورودى ، با خطّ قديمى كوفى و نقش‌هاى برجسته آيات قرآن عظيم ، تزئين شده است . شايد در ميان آنها ؛ بلكه پيشاپيش آنها ، آيهء شريفه‌اى خطّاطى شده كه از فضيلت شهادت و جاودانگى شهيدان ، سخن مىگويد : ( ) ( آل عمران : 169 ) هرگز گمان مبر كسانى كه در راه خدا كشته شدند ، مردگانند ؛ بلكه آنان زنده‌اند و نزد پروردگارشان روزى داده مىشوند . شايد از اين روست كه اين آيهء كريمه ، واقعاً و حقيقتاً مناسب چنين مقام و جايگاهى است . پيشينيان در نوشته‌هاى خود ، به منظور بهره‌مندى بهتر و بيشتر ما ، بعد از بيست و پنج سال اوّل قرن دوّم هجرى راجع به حائر و ويژگىهاى آن ، مطالبى به يادگار گذاشته‌اند و ما اكنون ، هرچند از فاصلهء دور ، مىتوانيم از آن تصورّى در ذهن خود داشته باشيم . از جملهء اين مطالب ، روايتى است كه به چند طريق از حسين ، نوه دخترى ابوحمزه ثمالى از شيعيان برجسته و مورد اعتماد « 1 » ، نقل شده كه گفته است :

--> ( 1 ) . ابوحمزه ثمالى در رديف اوّل ، از موثق‌ترين سرشناسان شيعه و از بزرگان علم حديث به شمار مىرود و در خدمت چهار امام معصوم : و راهنما بوده است . در معرّفى شخصيّت ابوحمزه ، ما را همين بس است كه نقل شده امام باقر و امام صادق 8 ، در تمجيد و تجليل او فرموده‌اند : ابوحمزه در زمان خود ، همچون سلمان فارسى در روزگار خويش است . او در سال 150 هجرى ، از دنيا رفته است .